Συχνές οδοντιατρικές πρακτικές
Eμφράξεις
Ο καθαρισμός της τερηδόνας με ειδικά εργαλεία από τον οδοντίατρο και το σφράγισμα του δοντιού είναι ο μόνος τρόπος να σταματήσει η τερηδόνα να εξαπλώνεται. Όσο πιο νωρίς δε γίνει αντιληπτή τόσο πιο εύκολα θεραπεύεται και τόσο πιο απλό είναι το σφράγισμα που γίνεται. Αν η τερηδόνα πλήξει τον πολφό του δοντιού τότε χρειάζεται να γίνει ενδοδοντική θεραπεία στο δόντι.
Ενδοδοντική θεραπεία
Ενδοδοντική θεραπεία καλείται ένα σύνολο ενεργειών που σκοπό έχουν την αφαίρεση των νεύρων και των αγγείων του δοντιού (πολφός), τον καθαρισμό και την απολύμανση με ειδικά υγρά και εργαλεία του χώρου που καταλαμβάνουν και τέλος την έμφραξη του χώρου αυτού με ειδικό υλικό (γουταπέρκα). Η ενδοδοντική θεραπεία γίνεται όταν ο πολφός του δοντιού έχει καταστραφεί, μολυνθεί ή τραυματιστεί.
Η ενδοδοντική θεραπεία γίνεται όταν τα αγγεία και τα νεύρα του δοντιού, δηλαδή ο πολφός έχει καταστραφεί, μολυνθεί ή τραυματιστεί, περιλαμβάνει δε τρία στάδια. Κατά το πρώτο στάδιο, αφαιρείται (εκπόλφωση) ο πολφός τόσο από το κυρίως σώμα του δοντιού (μύλη), όσο και από τις ρίζες. Στο δεύτερο στάδιο, με ειδικά εργαλεία που μοιάζουν με βελόνες και απολυμαντικά υγρά, γίνεται επιμελής καθαρισμός, απολύμανση και διεύρυνση του χώρου που καταλάμβαναν τα αγγεία και τα νεύρα, τόσο στην μύλη –πολφικός θάλαμος- όσο και στις ρίζες –ριζικοί σωλήνες- του δοντιού. Έχει μεγάλη σημασία για την επιτυχία της ενδοδοντικής θεραπείας, ο καθαρισμός η απολύμανση και η διάνοιξη σε όλο το μήκος των ριζών. Εάν μείνουν τυχών υπολείμματα νεύρων ή αγγείων ή μικροβίων τότε αυτά μπορεί να προκαλέσουν την δημιουργία φλεγμονών ή και αποστημάτων. Καθοριστική σ’ αυτό το στάδιο είναι η βοήθεια της ακτινογραφίας του δοντιού. Στο τρίτο στάδιο οι ριζικοί σωλήνες αποφράσσονται με ένα ειδικό υλικό, την γουταπέρκα. Και εδώ έχει μεγάλη σημασία η πλήρης κατά μήκος και κατά πλάτος έμφραξη τους. Τα σωστά ενδοδοντικά θεραπευμένα δόντια, έχουν διάρκεια ζωής όσο και τα «ζωντανά» δόντια.
Θεραπεία ουλίτιδας
Η θεραπεία της ουλίτιδας συνίσταται στην απομάκρυνση της πέτρας (τρυγίας, πλάκας) από τις επιφάνειες των δοντιών (τόσο πάνω όσο και κάτω από τα ούλα), ούτως ώστε αυτές να γίνουν λείες και καθαρές στοιχεία απαραίτητα για την υγεία των ούλων.
Η ουλίτιδα ως γνωστόν αποτελεί μια φλεγμονή των ούλων δηλαδή των ιστών που περιβάλλουν το δόντι και την ρίζα του (περιοδοντικοί ιστοί). Κύριο αίτιο της ουλίτιδας είναι αυτό που ο κόσμος ονομάζει πέτρα. Η πέτρα στα αρχικά στάδια της (λέγεται τρυγία), είναι μαλακή και δεν είναι σταθερά προσκολλημένη στα δόντια, αποτελείται δε από υπολείμματα τροφών και μικροβίων. Με τη πάροδο του χρόνου και με την βοήθεια των αλάτων του σάλιου αρχίζει και σκληραίνει σιγά-σιγά και προσκολλάται όλο και πιο σταθερά στα δόντια (σ’ αυτό το στάδιο ονομάζεται οδοντική πλάκα), με αποτέλεσμα η απομάκρυνση της με την οδοντόβουρτσα να είναι πλέον ανέφικτη. Ο οδοντίατρος λοιπόν προκειμένου να θεραπεύσει την ουλίτιδα θα αφαιρέσει την τρυγία και την οδοντική πλάκα απ’ όλες τις επιφάνειες των δοντιών (διαδικασία που ονομάζεται αποτρύγωση), χρησιμοποιώντας τους υπέρηχους (απομακρύνουν μηχανικά την πέτρα με την βοήθεια υπέρηχων) και ειδικά χειροκίνητα εργαλεία που λέγονται ξέστρα.
Όταν η πέτρα έχει προχωρήσει κάτω από τα ούλα η αφαίρεση της μπορεί να είναι λίγο επώδυνη, αλλά με την χρήση της τοπικής αναισθησίας το πρόβλημα αυτό λύνεται πολύ εύκολα. Σε περίπτωση που έχουμε μεγάλες συσσωρεύσεις πλάκας, τότε ίσως χρειαστούν περισσότερες από μία επισκέψεις για την πλήρη αφαίρεση της. Μετά την πλήρη αφαίρεση της, ο ασθενής έχει μια χαρακτηριστική αίσθηση καθαρότητας μέσα στο στόμα και αισθάνεται τα δόντια του λεία με την γλώσσα. Αυτήν την αίσθηση είναι στο χέρι του να την διατηρήσει με το να τηρεί με συνέπεια τους κανόνες στοματικής υγιεινής που θα του υποδείξει ο οδοντίατρος. Πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας ότι μετά τον καθαρισμό από τον οδοντίατρο, έτσι και δεν πλένουμε τα δόντια μας ή τρυγία θ’ αρχίσει να σχηματίζεται αμέσως μετά το πρώτο μας γεύμα! Καλό είναι τέλος να επισκεπτόμαστε κάθε εξάμηνο τον οδοντίατρο μας, προκειμένου να αφαιρεί προληπτικά την πέτρα.
Εξαγωγή
Εξαγωγή είναι η διαδικασία αφαίρεσης ενός δοντιού, μόνιμου ή νεογιλού, που γίνεται κάτω από αναισθησία και όταν το δόντι δεν μπορεί να σωθεί με άλλες θεραπευτικές μεθόδους.
Οδηγίες μετά από εξαγωγή δοντιού
Για την καλύτερη επούλωση της πληγής και την αποφυγή ανεπιθύμητων καταστάσεων, παρακαλούμε ακολουθήστε τις παρακάτω οδηγίες :
  • Πάρτε 2 παυσίπονα δισκία πριν φύγει η τοπική αναισθησία, δηλαδή μέσα στις επόμενες 1-2 ώρες μετά την εξαγωγή. Στη συνέχεια, αν σας δόθηκε συνταγή ακολουθήστε την.
  • Το επόμενο 24ωρο η τροφή σας θα πρέπει να είναι κρύα και μαλακής σύστασης, π.χ. γαλακτοκομικά, κρύες σούπες, κλπ.
  • Αποφύγετε τη μάσηση στην περιοχή της επέμβασης για 3 ημέρες.
  • Εάν εμφανιστεί αιμορραγία, βάλτε ένα κομμάτι καθαρό βαμβάκι πάνω στην πληγή και κρατήστε το σε αυτή τη θέση, δαγκώνοντάς το, για μισή ώρα. Να έχετε υπ' όψιν σας, ότι μια ελάχιστη ποσότητα αίματος μπορεί να χρωματίσει όλο το σάλιο κόκκινο. Μην ανησυχείτε χωρίς λόγο !
Αποφύγετε να ξεπλένετε το στόμα σας με νερό ή διάφορα αντισηπτικά. Έτσι αυξάνεται η αιμορραγία και καθυστερείται η επούλωση. Μη διστάσετε να μας τηλεφωνήσετε για οτιδήποτε θεωρήσετε αναγκαίο.
Αισθητική οδοντιατρική
Εμφράξεις ρητινών
Οι ρητίνες είναι υλικά που χρησιμοποιούνται για την έμφραξη (σφράγισμα) δοντιών από τα οποία έχει αφαιρεθεί η τερηδόνα. Κύριο χαρακτηριστικό τους, το χρώμα τους που ταιριάζει απόλυτα με αυτό των δοντιών.
Οι ρητίνες είναι υλικά που παρουσιάστηκαν στην οδοντιατρική τις τελευταίες δεκαετίες, με σκοπό να αντικαταστήσουν το αμάλγαμα που τόσο για αισθητικούς λόγους (το μαύρο χρώμα που έχει), αλλά και για ιατρικούς (περιέχει υδράργυρο, ένα υλικό που γενικά είναι τοξικό για τον οργανισμό αν και δεν έχει αποδειχτεί τίποτα μέχρι σήμερα), είχε αρχίσει να εξαντλεί τα όρια του. Κύριο χαρακτηριστικό τους, το χρώμα τους, που ταιριάζει απόλυτα με αυτό των δοντιών. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν μόνο για εμφράξεις στα μπροστινά δόντια, καθώς δεν παρουσίαζαν μεγάλη αντοχή στις μασητικές πιέσεις που είναι ιδιαίτερα έντονες στα πίσω δόντια.
Σήμερα πλέον έχουν κατασκευαστεί ρητίνες που αντέχουν σε αυτές τις πιέσεις και μπορούν άνετα να χρησιμοποιηθούν στα πίσω δόντια. Η αντοχή τους στον χρόνο είναι μικρότερη του αμαλγάματος (που έχει διάρκεια ζωής έως και 10 χρόνια ή και παραπάνω όταν τοποθετηθεί σωστά), αλλά η αισθητική υπεροχή τους και οι συνεχείς βελτιώσεις της σύνθεσης τους, τις καθιστούν σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό τα υλικό επιλογής για την έμφραξη των δοντιών. Οι ρητίνες κυκλοφορούν στο εμπόριο με την μορφή εύπλαστης πάστας, την οποία αφού ο οδοντίατρος τοποθετήσει στην κοιλότητα την σκληραίνει με την χρήση μιας ειδικής συσκευής που βγάζει ένα φως συγκεκριμένου μήκους κύματος. Η διαδικασία αυτή λέγεται φωτοπολυμερισμός και η συσκευή συσκευή φωτοπολυμερισμού και δεν έχει καμία σχέση με τα Laser όπως πολύ κόσμος πιστεύει.
Λεύκανση δοντιών
Το χρώμα των δοντιών δεν είναι ίδιο σε όλους τους ανθρώπους. Πολλοί έχουν σκούρα δόντια εκ γενετής. Σε άλλους τα δόντια σκουραίνουν με τον καιρό , για διάφορους λόγους: κάπνισμα , ηλικία, τραυματισμοί , παθήσεις των οδοντικών νεύρων κ.τ.λ. Με την λεύκανση μπορούμε να βελτιώσουμε το φυσικό χρώμα των δοντιών, χωρίς να τα καλύψουμε με κάποιο ξένο υλικό.
Σε ποιές περιπτώσεις εφαρμόζεται:
  • για αντιμετώπιση γενικευμένης δυσχρωμίας των δοντιών
  • για την λεύκανση των γειτονικών δοντιών πριν την τοποθέτηση μιας προσθετικής εργασίας (π.χ. γέφυρας πορσελάνης) ώστε η γέφυρα να κατασκευαστεί σε πιο ανοικτό χρώμα
  • ή απλά , εάν κάποιος επιθυμεί πιο φωτεινά και λευκά δόντια
Πως γίνεται η λεύκανση;
Κατά περίπτωση , η λεύκανση μπορεί να γίνει στο ιατρείο ή στο σπίτι με τη χρήση ειδικών ναρθήκων. Συνήθως , ο οδοντίατρος εφοδιάζει τον ασθενή με δύο μαλακούς νάρθηκες που έχουν κατασκευαστεί ειδικά για εκείνον , ώστε να εφαρμόζουν στην άνω και κάτω γνάθο. Σε αυτούς τοποθετείται ένα ειδικό ζελέ και φοριούνται μερικές ώρες την ημέρα επί 7-12 ημέρες.
Και το αποτέλεσμα;
Τα αποτελέσματα της θεραπείας εξαρτώνται από τη δομή του δοντιού και τα αίτια της δυσχρωμίας Συνήθως η φωτεινότητα των δοντιών αυξάνεται τουλάχιστον κατά 3 σκάλες της χρωματικής κλίμακας VITA. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται τακτική συντήρηση του αποτελέσματος , που γίνεται απλά και ταυτόχρονα με τον οδοντιατρικό έλεγχο.
Μήπως η λεύκανση προκαλεί παρενέργειες;
Η λεύκανση είναι μια απολύτως ασφαλής διαδικασία και δεν προκαλεί καμία ζημία στα δόντια ή στα ούλα. Η μόνη ανεπιθύμητη ενέργεια που μερικές φορές εμφανίζεται είναι μια παροδική ευαισθησία των δοντιών στο ζεστό και στο κρύο , που περνά εντελώς με το τέλος της θεραπείας.
Προσθετική οδοντιατρική.
Τα δόντια που χάνονται πρέπει να αντικαθίστανται ;
Η απώλεια των φυσικών δοντιών έχει επιπτώσεις τόσο τοπικά ( δηλαδή στο στόμα ) όσο και στην γενική υγεία του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό τα δόντια που χάνονται πρέπει να αντικαθίστανται άμεσα. Σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να δημιουργηθούν σοβαρά προβλήματα τόσο στην υγεία όσο και στην αισθητική του προσώπου.
Πώς μπορούμε να αντικαταστήσουμε τα δόντια που χάθηκαν ;
Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία προσθετικών μεθόδων και υλικών. Αν θέλαμε να κάνουμε μια βασική ταξινόμηση των διαφόρων τεχνικών θα μπορούσαμε να τις χωρίσουμε σε τρείς ομάδες
1. Ακίνητες προσθετικές εργασίες ( γέφυρες )
2. Κινητές οδοντοστοιχίες ( ολικές ή μερικές)
Στεφάνες
Οι στεφάνες είναι ειδικές κατασκευές σε σχήμα δοντιού που χρησιμοποιούνται για να καλύψουμε είτε δόντια που η μύλη τους (το τμήμα του δοντιού που προβάλλει μέσα στο στόμα) έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό, είτε δόντια που θα χρησιμοποιηθούν σαν στηρίγματα γέφυρας.
Οι στεφάνες τοποθετούνται κατ’ αρχήν σε δόντια που η μύλη τους έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό, οπότε το σφράγισμα που θα κατασκευάσουμε δεν θα έχει την απαιτούμενη αντοχή και υπάρχει κίνδυνος να σπάσει είτε αυτό είτε το δόντι. Επίσης σε δόντια που η μύλη τους έχει καταστραφεί εντελώς, οπότε είμαστε αναγκασμένοι να την ανακατασκευάσουμε με εμφρακτικό υλικό και να την στηρίξουμε είτε με άξονες είτε με καρφίδες. Τέλος σε δόντια που θα χρησιμοποιήσουμε ως στηρίγματα γέφυρας οπότε και τα διαμορφώνουμε (τροχίζουμε) κατάλληλα.
Η στεφάνη περιβάλλει το δόντι σε όλο το μήκος της μύλης μέχρι το ύψος των ούλων. Εσωτερικά φέρει μέταλλο (ειδικά κράματα) πάνω στο οποίο εξωτερικά είναι κολλημένο με ειδική επεξεργασία ένα υλικό που μιμείται το χρώμα και την διαφάνεια των δοντιών. Το υλικό αυτό είναι είτε πορσελάνη -πιο ακριβή αλλά και πιο ωραία αισθητικά- είτε ακρυλικό. Σήμερα στα μπροστινά δόντια χρησιμοποιούνται για λόγους αισθητικής και στεφάνες που είναι κατασκευασμένες εξ’ ολοκλήρου από πορσελάνη (δεν φέρουν εσωτερικά μέταλλο), οι οποίες λέγονται ολοκεραμικές. Οι στεφάνες όταν κατασκευαστούν σωστά και ο ασθενής τηρεί τους κανόνες υγιεινής μπορούν να παραμείνουν στο στόμα για χρόνια χωρίς να παρουσιάσουν κανένα πρόβλημα.
Γέφυρες
Οι γέφυρες είναι κατασκευές που κολλιούνται μόνιμα στο στόμα, πάνω σε υπάρχοντα δόντια που διαμορφώνονται κατάλληλα και σκοπό έχουν να αντικαθιστούν τα δόντια που λείπουν.
Πως γίνονται
Απαραίτητη προϋπόθεση για την τοποθέτηση μιας γέφυρας είναι να υπάρχουν στο στόμα δόντια στα οποία να μπορέσουμε να την στηρίξουμε. Επειδή οι γέφυρες κολλιούνται μόνιμα στο στόμα, τα δόντια που θα τις στηρίξουμε, όπως είναι φυσικό πρέπει κατ’ αρχήν να είναι ελεύθερα τερηδόνας. Σε αντίθετη περίπτωση πρέπει ο οδοντίατρος να αφαιρέσει την τερηδόνα και να τα σφραγίσει. Αν έχουμε μεγάλη απώλεια οδοντικής μάζας ή και αν ακόμα λείπει ολόκληρη η μύλη του δοντιού (το μέρος του δοντιού που εξέχει στο στόμα), και πάλι ο οδοντίατρος έχει στη διάθεση του μέσα που θα τον βοηθήσουν να χρησιμοποιήσει το συγκεκριμένο δόντι σαν στήριγμα (άξονες), αρκεί η ρίζα του δοντιού να είναι γερή και να περιβάλλεται σε όσο το δυνατόν περισσότερο μήκος από κόκαλο. Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία πόσο καλά στηρίζεται το δόντι από το κόκαλο, καθώς οι γέφυρες κατά την μάσηση εξασκούν μεγάλες δυνάμεις στα δόντια - στηρίγματα. Αν λοιπόν τα στηρίγματα δεν έχουν καλή στήριξη από το κόκαλο (λόγο περιοδοντίτιδας), με την πάροδο του χρόνου θα κουνηθούν και στο τέλος μπορεί και να πέσουν με αποτέλεσμα να χαθεί και η γέφυρα. Τα δόντια - στηρίγματα διαμορφώνονται (τροχίζονται) με κατάλληλο τρόπο ούτως ώστε να δημιουργηθεί χώρος για να μπορέσουν να κολληθεί πάνω σ’ αυτά η γέφυρα.
Από τι κατασκευάζονται
Οι γέφυρες αποτελούνται από ένα σκελετό που μπορεί να είναι από πολύτιμο ή ημιπολύτιμο κράμα (μέταλλο), που περιβάλλεται από το αισθητικό υλικό σε χρώμα ίδιο με αυτό των φυσικών δοντιών που μπορεί να είναι πορσελάνη (πιο ακριβή) ή ακρυλικό. Στα μπροστινά δόντια μπορούμε να κατασκευάσουμε γέφυρες χωρίς μεταλλικό σκελετό μόνο από πορσελάνη -λέγονται ολοκεραμικές- γιατί είναι καλύτερες αισθητικά Εφ’ όσον τα δόντια - στηρίγματα επιλεγούν με προσοχή, και τηρούνται οι κανόνες στοματικής υγιεινής, οι γέφυρες μπορούν να παραμείνουν χωρίς πρόβλημα στο στόμα για πάρα πολλά χρόνια.
Οδοντοστοιχίες Μερικές
Οι μερικές οδοντοστοιχίες αποτελούν κατασκευές, που στηρίζονται σε εναπομείναντα δόντια, μπαίνουν και βγαίνουν εύκολα στην θέση τους μέσα στο στόμα και σκοπό έχουν την αντικατάσταση των δοντιών που λείπουν.
Η μερική οδοντοστοιχία είναι η λύση επιλογής, όταν στο στόμα έχουν εναπομείνει μερικά δόντια στα οποία για διάφορους λόγους δεν μπορούμε να στηρίξουμε ακίνητες κατασκευές (γέφυρες), δηλαδή κατασκευές που κολλιούνται μόνιμα στο στόμα (που είναι και πιο αποδεκτές από τους ασθενείς). Ο λόγος που δεν μπορούμε να τοποθετήσουμε γέφυρες είναι ότι τα δόντια που θα τις στηρίξουμε δεν μπορούν ν’ αντέξουν λόγο περιοδοντίτιδας τις δυνάμεις που αυτές εξασκούν σ’ αυτά. Έτσι μετά από κάποιο διάστημα θ’ αρχίσουν να κουνιούνται, αν δεν κουνιούνται ήδη και υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να πέσουν. Η μερική οδοντοστοιχία από την άλλη πλευρά διαμοιράζει με πιο ήπιο τρόπο τις δυνάμεις που εξασκούνται στα δόντια κατά την μάσηση και έτσι τα δόντια δεν διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν την όποια σταθερότητα έχουν. Το μεγάλο μειονέκτημα των μερικών οδοντοστοιχιών είναι ότι οι ασθενείς δεν αποδέχονται εύκολα για λόγους αισθητικής, την ιδέα να βάζουν και να βγάζουν τα «δόντια τους». Είναι έργο του οδοντιάτρου να εξηγήσει στον ασθενή τα υπέρ και τα κατά των εναλλακτικών λύσεων και των προβλημάτων της κάθε μίας κατασκευής(γέφυρας – μερικής οδοντοστοιχίας), ούτως ώστε ο ασθενής, να μπορέσει να διαλέξει την λύση που του ταιριάζει, με πλήρη επίγνωση όμως του τι θα περιμένει από την επιλογή του.
Οι μερικές οδοντοστοιχίες όπως είπαμε αποτελούν κατασκευές κινητές, δηλαδή μπαίνουν και βγαίνουν μέσα στο στόμα. Εχουν ένα μεταλλικό σκελετό από ειδικό κράμα, ο οποίος καλύπτεται από ένα ειδικό υλικό (ακρυλικό) που μιμείται το χρώμα των ούλων και στηρίζονται στα δόντια με ειδικά άγκιστρα ή συνδέσμους. Οι μερικές οδοντοστοιχίες συνηθίζονται εύκολα και αποκαθιστούν την λειτουργία της μάσησης, της ομιλίας αλλά και την αισθητική του προσώπου σε απόλυτα ικανοποιητικό επίπεδο. Η διάρκεια ζωής τους είναι μεγάλη, αρκεί βέβαια να μην χαθούν τα δόντια στα οποία στηρίζονται.
Οδοντοστοιχίες Ολικές
Οι ολικές οδοντοστοιχίες είναι κινητές (δεν είναι μόνιμα κολλημένες στο στόμα, αλλά μπαίνουν και βγαίνουν) κατασκευές, τοποθετούνται σε ασθενείς που δεν έχουν πλέον δόντια στο στόμα τους και σκοπό έχουν την αποκατάσταση των λειτουργιών της μάσησης και της ομιλίας, αλλά και της αισθητικής του προσώπου.
Οι ολικές οδοντοστοιχίες ήταν μέχρι την ανακάλυψη και καθιέρωση των εμφυτευμάτων, η μοναδική επιλογή που είχαν οι ασθενείς που δεν είχαν πλέον δόντια στο στόμα τους. Σ’ αυτούς τους ασθενείς, η μάσηση όπως είναι εύκολα κατανοητό, είναι προβληματική, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί να μην τρέφονται κανονικά. Πέρα απ’ αυτό, πολλοί απ’ αυτούς τους ασθενείς είναι ενεργά μέλη της κοινωνία, με αποτέλεσμα το πρόβλημα της ομιλίας και της αισθητικής να είναι εξ’ ίσου σημαντικό. Οι ολικές οδοντοστοιχίες έρχονται να λύσουν τα προβλήματα αυτά τουλάχιστον εν μέρει.
Κατασκευάζονται από ένα ειδικό υλικό (ακρυλικό) που μιμείται το χρώμα των ούλων πάνω στο οποίο στηρίζονται τα τεχνητά δόντια. Στηρίζονται πάνω στα ούλα με μηχανικό τρόπο (βεντουζάρουν). Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι όταν ένα δόντι χάνεται, τα ούλα και το κόκαλο που είναι από κάτω απ’ αυτά σιγά-σιγά με την πάροδο του χρόνου χαμηλώνουν. Αν δεν φροντίσουμε λοιπόν για την αντικατάσταση των δοντιών που έχουμε χάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τότε τα ούλα θα χαμηλώσουν με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος της συγκράτησης των οδοντοστοιχιών να χαθεί. Συνέπεια αυτού είναι, να μην είναι σταθερές μέσα στο στόμα και να κουνιούνται όταν ο ασθενής μιλάει ή τρώει, γεγονός πολύ ενοχλητικό.
Οι ολικές οδοντοστοιχίες απαιτούν κάποιο διάστημα προσαρμογής μέχρι κάποιος να τις συνηθίσει γι’ αυτό ο ασθενής πρέπει να είναι υπομονετικός. Ο οδοντίατρος θα φροντίσει τόσο για την καλή συγκράτηση και την σταθερότητα της (σε συνάρτηση πάντα και με τη κατάσταση των ούλων), όσο και για την καλή αποκατάσταση της αισθητικής του προσώπου. Επειδή όπως είπαμε τα ούλα και το κόκαλο που είναι κάτω απ’ αυτά υποχωρεί με την πάροδο του χρόνου, μερικές φορές είναι απαραίτητη η προσαρμογή της οδοντοστοιχίας στα νέα δεδομένα με μια διαδικασία γνωστή ως επανεφαρμογή ή γέμισμα της οδοντοστοιχίας. Η διαδικασία αυτή είναι απλή, προσδίδει σταθερότητα στην οδοντοστοιχία και δεν κοστίζει ακριβά.



Σχεδίαση Plantech